تداعی صحنه ی کربلا در سوره بلد

تداعی صحنه ی کربلا در سوره بلد نور حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام در سوره ی بلد، هم به صورت ظاهری درخشش دارد و هم به صورت باطنی؛ یعنی هم در تفسیر ظاهری این آیات می توان امام حسین علیه السلام را مصداق بارزی برای برخی آیات معرفی کرد و هم در تفسیر باطنی آیات که لایمسهُ الا المُطهرون؛ دست کسی جز پاکیزگان بدان نرسد می توان حضور پرنور حضرت را درک و مشاهده کرد. در تفسیر ظاهری این سوره باید گفت: سه آیه ی آغازین این سوره، دو سوگند خداوندی است که در پی این دو سوگند، یک مطلب مهم و کلیدی برای زندگی بشر بیان می شود. یکی از این دو سوگند، سوگند به پدر و فرزندش است: «و والدٍ و ما وَلَد». این که منظور از این پدر و فرزند کیست، چند معنا در کتب تفسیر پیشنهاد شده است: 1. منظور از «والد» ابراهیم خلیل و منظور از «ولد» اسماعیل ذبیح علیهماالسلام است. 2. منظور، آدم علیه السلام و فرزندانش مى باشد. 3. منظور، آدم و پیامبرانى هستند كه از دودمان او برخاسته اند. 4. منظور، هر پدر و فرزندى است؛ چرا كه مسأله ی تولد و تداوم نسل انسانى، از شگفت انگیزترین بدایع خلقت است. اصحاب میمنه و یاران رستگاری تنها کسانی هست